Запас бяды не чыніць...:))


У чарговы раз упэўнілася... Што некаторыя рэчы трэба браць... адразу па дзве!
"Бясхвостая" мыш і такая ж клавіятура. Зручна?! Вядома ж! Толькі калі рэзка батарэйкі не наварочваюцца. У самы не…

"1" пішам, "0" у галаве... Разам будзе... "10"?!

Вось жа цікавую гісторыю расказала мне сёння сяброўка пра свайго сына і сітуацыю ў яго навучальнай установе! Як колішні настаўнік не магу не "зацаніць" (слова ўжыта спецыяльна!!!) прыдумку выкладчыцы.
...Не падрыхтаваўся хлопец. Да ўрока беларускай літаратуры, між іншым. І настаўніца паставіла яму... "1".
А вашы дзеці прыносілі калі-небудзь "калы"?! У той час, калі раней існавала негалоснае: "Вучань прыйшоў у школу, і толькі за гэта ставім "2". Не ўсюды, вядома ж. Але я дакладна ведаю месцы, дзе такое ёсць і па сёння. А тут – "кол"?!
Вядома ж, хлопец перажываў, што мама будзе сварыцца. Але ж і…

Ээээх... А радасць была нядоўгай...:((

Выходжу сёння з метро. Быццам спачатку калі і не радасная, дык у нармалёвым настроі. Бо ў Чэрвені а сёмай так нечакана лінула! Добра, што выйсці з дому яшчэ не паспела. За хвіліну пераапранулася, парасон у рукі – і бегма. А заліваа-а-а-ала!
Затое Каменная Горка сустрэла сонцам. Ну прыемна! Звычайна бывае ўсё наадварот.
Звыкла ўжо ўзнімаю вочы на банер, пра які пісала тут... І з разгону спыняюся. Няўцямна пазіраю...
А ўсё!!! А няма!!! Піца "До-до"... Упс...
Нядоўгай была радасць...
Не, ну ўсё зразумела. Дарагое рэкламнае месца і г.д. Але я-то падумала: "Калі на дзяржаўным узроўні, дык хоць некалькі…

З Днём народзінаў, дарагая Наташа@Akisun!

Усё ж штосьці ёсць такое ў гэтым свеце... Фантастычна-нерэальнае. Пра Вас, Наташа, я ўзгадвала даўно... Больш канкрэтна -- яшчэ ўчора... Напішу трохі пазней, з якой нагоды... А сёння размясціла на ББ допіс, маўляў, дзе Вы??? А мне і кажуць: на ФБ ды ў Інстаграм наша Наташа@Akisun. І што менавіта сёння ў Вас – Дзень народзінаў!!!
Шчыра віншую!!! Няхай заўсёды ў Вашай душы квітнее сакура, усе захапленні прыносяць шчырае задавальненне! Шчасця, кахання, удачы, шанцавання!!! 

А дзе наша Наташа @Akisun?

Я, вядома ж, сама не была тут доўга... Але мне не падалося, што некаторых блогераў, якія мяне цікавяць, на ББ няма яшчэ даўжэй... Я-то вярнулася сюды...
А хто што ведае пра нашу Наташу з Японіі?!

А хто сёння пячэ бліны?! На Пакравы?!:))

Якія ўсё ж цікавыя традыцыі, звычаі і абрады былі ў нашых продкаў! Я пра народныя зараз...
Вось сёння такое свята царкоўна-народнае, значнае, якое мае некалькі варыянтаў назваў: Пакроў, Пакравы, Пакровы, Пакрова, Трэцяя Прачыстая...
Наконт наведвання царквы вернікамі ўсё зразумела. І наконт таго, што ў гэты дзень стараліся не працаваць – таксама. Але я вось пра якую цікавую традыцыю вычытала!
На Пакравы пяклі бліны для ўсёй сям'і! Лічылася, што тады сям'я добра перазімуе і ў гаспадарцы ўсё складзецца як найлепш. Бо гэтым блінамі быццам бы «запякалі вуглы» ў хаце.
Ну, не ў літаральным сэнсе…

Пасадкі!

Пару апошніх гадоў, калі абмяркоўвалі тэму захваральнасці і ўраджаю з нашых дачных кустоў, асабіста ад мяне перыядычна гучала: «Трэба неяк з'ездзіць у Самахвалавічы і купіць добрыя гатункі». Трэба-трэба, трэба-трэба... І раптам – раз! І ўсё склалася! Фактычна ў апошні момант. Бо па народных прыкметах ад Пакрову (14 кастрычніка) зямлю чапаць ужо нельга. Хаця і не заўсёды так атрымліваецца. Асабліва, калі бабіна лета на дварэ.
... І вось брат вязе нас у Самахвалавічы. Прадавец саджанцаў напярэдадні выбраны з дапамогай сеціва (а іх у гэтым населеным пункце больш за 40), патрэбнае…

Агурок – у цяпліцы, матыльку – не спіцца...

І зноўку пра маленькія дачныя радасці! Штосьці даўно іх у мяне не было... Бо ўсё праца-праца-праца... А ў гэтыя выхадныя – упс! І дача. Так што аповед будзе не адзін.  І не па парадку. Спачатку тое, пра што хочацца напісаць адразу ж... Каб не згубіць пачуццё той радасці, таго захаплення маленькім.
... Заходжу ў цяпліцу, каб праведаць сваю хрызантэму, пасаджаную там у надзеі, што яна не вымерзне за зіму. У сэнсе, каранёвая сістэма не вымерзне. А хрызантэма – вырашчаная з падоранай. Дома ў вазачцы пусціла карэньчыкі. Цяпер быццам на квецень заклалася. Эх, не…

І НЕ дробязь! І прыемна...

Выходжу сёння раніцай з метро... Ого! Банер які!!

Ужо 11 месяцаў міма хаджу, а беларускамоўны тут бачу ўпершыню. Сапраўды, і не дробязь, і прыемна...

Чырвоны ліст кладзецца на траву...

Два гады таму змяшчала ўжо тут гэты верш, напісаны яшчэ ў 2007-ым... А сёння ён чамусьці з самага ранку ў галаве... Мабыць, зноў просіцца на «паперу». Ну вось...

ПРЫМРОЕНАЕ
Палоска белая, блакіту астравок,
І перакрыжаванне ўсіх сямі дарог,
І шызых галубоў размах крыла...
Я гэта бачыла. Я там была.

Лунала ў небе і хадзіла па зямлі,
Аблокі нада мной і пада мной плылі.
Дождж прахалоду шчодра аддаваў,
А сонечны прамень за хмарамі знікаў.

Чырвоны ліст кладзецца на траву...
Яго палётам плаўным я жыву.
У прадчуванні будучай зімы
Самотным клінам мкнуцца журавы.

Малюнак восені ў маёй душы трымціць.
Там і праз хмары…

sonejka-ja
398 постов
Последние комментарии
elina
elina
krem
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}