А так добра ўсё пачыналася... :)

Василий 
–       Здравствуйте. Вы очень красивая.
Я
–       Добры дзень. Дзякуй за камплімент. :)
Василий 
–       Вы из Червеня?
Я
 –       Так.
Василий 
 –       Вы замужем?
Я
 –       Не.
Василий 
– Разрешите познакомиться? вы хорошо выглядите на фото.  
Я
 –         Дазваляю!
Василий 
 –       только я вас младше.надеюсь это не будет проблемой
Я
–       :) На колькі?
Василий 
–       мне 24 года 
Я
–            
Василий 
–       Я серьезно

"Пахне чабор"... Ледзь не штовечар...:)

Вельмі люблю гарбату з травак, як не аднойчы тут зазначала. І гэта ў мяне ад мамачкі...
Стараюся піць такую гарбату амаль штовечар. Раз-пораз робячы перапынкі. Сярод улюбёных – святаяннік і мята ці меліса. Разам альбо паасобку. Зрэдку – ліпа. Апошнім часам палюбіла чабор.

"А на Мацея зіма пацея"...

... казалі нашыя продкі. У тым сэнсе, што да 29 лістапада ў іх звычайна ўжо снег ляжаў і маразы былі. А на Мацвея (Мацея) надараліся адлігі.
У нас таксама сёння зіма. Мокрая...

 
Атрымліваецца – сапраўды "пацее"... :) Толькі з іншай прычыны.

"Дэзінфекцыя, б..."

А ўсё ж такі чаго толькі выпадкова ні пачуеш... Простая мова – самая найлепшая падстава для роздуму... :) І допісаў.
Сёння па графіку суседка з 4-га паверха прыбрала фае пад'езда. Адпаведна на гэтым фоне наша пляцоўка на першым – ой! :( Суседзяў гэта ніколі не парыць. Нягледзячы на тое, што калі проста падлічыць, хто колькі разоў за дзень пройдзе па пад'ездзе... Ай, не будзем лічыць... І так усё зразумела. Я пра іншае.
Швабру ў рукі – і наперад. Падмяла, памыла... Не з хлоркай -- цярпець яе ненавіджу! Са сродкам "Папялушка". Якраз для пліткі добра. І змываць не трэба. Плюс прыемны пах.

«Анфіса!» – «Я за яе!» :)

У суседнім двары, праз які часта хаджу ў крамы і не толькі, жыве жанчына сталага веку. З коткай. Пра тое, што котку завуць Анфіса, ведае ўсё наваколле. :) Бо як выйдзе яе гаспадыня з пад'езда, як пачне гукаць: «Анфіса! Анфіса!!! Анфіса!!!!!» Мімаволі запомніш...
Анфіса тая калматая такая, трохколерная. Пераважае сярод іх шэры. У цемры можа злівацца з асфальтам... :)
Бывае, іду з маршруткі і на цёмным прагоне ледзьве на тую Анфісу не наступаю.
– Анфіса, ну што ж ты пад нагамі?! – штораз пытаюся. – і сядзіш, маўчыш, не ўцякаеш... А раптам хто наступіць усё ж? Ці падфутболіць выпадкова з усяго…

Каб хаця б крыху ўсміхнуцца...

Варта паглядзець на гэты тэсцік ад тут.бай. Нават не чакала, што тут такое можна знайсці... Раніцай працоўнага дня... У сярэдзіне тыдня...:)
Ну, а ў каго ёсць магчымасць сёння проста нічога не рабіць... А яна ёсць??? Хаця б у каго-небудзь???
Дакладна тэсцік для вас... :)
https://afisha.tut.by/news/kaleidoscope/694007.html 
Ну, а я чыста тэарэтычна атрымалася ўпэўненым гультаём! :)))))))))) Якому ўсё ж трэба яшчэ практыкавацца, каб цалкам авалодаць мастацтвам "нічоганераблення"... :)

Адны... І другія...

Альбо, лепей сказаць, – іншыя... Паводле назіранняў за мужчынамі розных узростаў. Звязаныя, зноў-такі, з транспартам.
Апошнім часам у метро ну ажно радуюць. Асабліва маладыя. Дзверы не проста прытрымаюць, калі ідзеш услед. А пачакаюць, калі ты яшчэ на падыходзе, некалькі секунд. Чаго не скажаш пра некаторых жанчын. Якім у думках магу пажадаць, каб дзверы і ім гэтак жа прыляцелі ў твар... Але мужчын, культурных у гэтым плане, нашмат больш. Што не можа не захапляць.
Каб хтосьці саступіў месца жанчыне (я не пра сябе зараз! :)) у міжгародняй маршрутцы?! Бываюць і такія дзівосы... Але ду-у-у-у-уужа…

Па тэхнічных прычынах??!!

І што здарылася сёння ў метро??? Не даязджаючы Пушкінскай сталі хвілін на 5 у тунэлі. Зараз стаім на Пушкінскай. Цягнік у адваротны бок стаіць таксама. І ўсё аб'яўляюць: "Па тэхнічных прычынах адпраўленне цягніка затрымліваецца..."
Трэці год езджу, а першы раз так патрапіла...:(
Пасля мы-то паехалі... А ў адваротны бок цягніка і не было... На Спартыўнай і Каменнай Горцы таа-а-акія натоўпы... :(
Пасля на тут.бай прачытала, што Каменная Горка нават на ўваход была зачыненая...
Па тэхнічных прычынах... Хм...
https://news.tut.by/society/708935.html 

Дробязь, але... :)

Неабходныя рэчы стараюся купляць у запас. Аднойчы атрымаўшы сюрпрыз у выглядзе наварочвання бясхвостай камп'ютарнай мышкі позна ўвечары (а чакаў пераклад тэксту вялікага аб'ёму), больш так у пастку мышыную не трапляюся! :)
Заўсёды ляжаць 2 батарэйкі для "клавы" і 2 – для мышы. Праўда, бывае, ідуць на што-небудзь іншае. І тады галоўнае – не забыцца своечасова папоўніць запас.
Учора прыгадала, што для мышы якраз і няма ўжо... 
Накіравалася ў кіёск па дарозе. А там апошнім часам штосьці... з часам... :) Прадавец за шклом стаіць, і ты стаіш... А я ж такая... гарачая... :) Пастаяла трохі – ды пайшла…

sonejka-ja
697 постов
Последние комментарии
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}