«Осторожно, двери закрываются. Наступная станцыя – Спартыўная»

Не, я нічога не пераблытала! І не перайшла раптам на рускую мову. Гэта мяне  сёння так павесяліў вадзіцель саставу! Толькі без крыўдаў! Калі ён раптам прачытае мой блог, а-ха-ха!!!
... Значыць, пасля сённяшняга працоўнага суботняга дня, калі я шчыравала, галавы не ўзнімаючы, і ўсё ж без «хатняга задання» не абышлося... Заходзіла ў метро з адной думкай: «Толькі не чапайце мяне... Дайце я вось тут, у куточку дзе-небудзь... Згарнуся калачыкам і пасплю...»
Ага... Дакладна думкі ўслых. Вядома ж…

Дзяды. Дзень памяці. Сучаснасць

Асабіста я глыбока перакананая: любое свята, вясёлае ці самотнае, царкоўнае ці народнае, у кожнага сваё. У душы. У сэрцы. І гэта не проста прыгожыя словы.
У розных вядомых установах, арганізацыях нас любяць вучыць. Як правільна і як няправільна. Нават дарослых, нават сталых людзей. Таму некаторыя я проста абыходжу бокам. І працягваю рабіць так, як адчуваю.
У гэтым плане мне дужа блізкая пазіцыя маёй мамы. Якія ж моцныя сялянскія традыцыі былі ў яе сям'і на Смаленшчыне (беларускай яе частцы)! І як шмат іх перайшло ўжо ў нашу сям'ю ад мамы. Пра што я не аднойчы пісала і тут. Напрыклад, тое, што ў…

«Па снезе, што ссыпаўся з неба...»

Не, а нас яшчэ не снег... Вось фоткі за 29 кастрычніка бачыла ў сацсетках з Нарачы – там прыгоо-о-ожа...
А ў нас сёння ўночы так сабе... Мокры. І асабліва не затрымаўся. Дзе-нідзе крыху на зямлі і на траве. Асфальт жа быў мокрым, як пасля добрага дажджу. Што навявала на думкі такі ўзяць з сабой парасон. Ці ж мала як тую Прыроду зноў заглючыць...
Затое калі ішла ўранку на маршрутку, атрымалася ў двух месцах прайсціся па сняжку. Адзін узгорачак і адна нізінка. Там яшчэ крыху снегу і ляжала. Ну-у-у-у-у, дзіўнае адчуванне. Даўно, так бы мовіць, забытае... [::smile-green…

Дзень непрытрыманых дзвярэй?!

Падымала ўжо раней гэтае пытанне. А паколькі ў метро езджу рэгулярна... На працу і з працы, дык... Зноўку хачу заўважыць: усялякае бывае. І чамусьці як пачнецца з раніцы, дык і працягнецца... Увечары...
Сёння займела ажно 4 выдатныя (!!!) шанцы атрымаць дзвярыма ў лоб!!!   А калі б на саміх непасрэдных уваходах у метро ўжо вярнулі на зіму дзверы, дык разоў, мабыць, было б шэсць. Мнагавата для аднаго дня...
Не, я ўжо цярпела вольна раскінутыя ногі суседзяў мужчынскага полу, растапыраныя локці з…

Астываем?! :(((

Ну пра што ж яшчэ пісаць, як не пра наша ацяпленне???
Сёння ноччу абяцаюць мінус тры ў нас на дварэ. А можа і ніжэй. Лістапад жа надыходзіць... Непрыкметна... А батарэя мая – што?! Правільна, ужо ледзьве трымціць. І так была не гарачая. А зараз і зусім.
Не-а... Нічога не мяняецца. Не прайшло і трое сутак, як – усё...
Праўда, не ведаю, толькі абраткі, на мароз гледзячы, астываюць, альбо ўсё разам – зноў...
Заўтра зранку высветлю. Спадзяюся, за ноч да канапы не прымерзну...

Са святам вас, вадзіцелі! Прафесіяналы і аматары!

Вы маеце «бі-бі»?! Альбо круціць баранку – ваша штодзённая праца?! Са святам вас, шаноўныя вадзіцелі – прафесіяналы і аўтааматары! З Днём аўтамабіліста і дарожніка!


Ні цвіка вам і ні жазла! Лёгкага…

Вось могуць жа, калі захочуць!

Зусім іншы аповед збіралася напісаць. Са з'едлівым загалоўкам. Але нечакана сёння – сюрпрайз!
Ага, я зноўку пра камунгас... Штосьці я даўно пра яго не пісала...
А не пісала таму, што ў нас было цудоўнае бабіна лета!!! Пару тыдняў. Настолькі цудоўнае, што я, можа, так улетку не грэлася ў кватэры, як падчас яго!
Батарэі ў нас з самага пачатку (а пачатак, як вы памятаеце, быў позна – з-за таго, што своечасова не паспелі да ўсіх дамоў пракласці новую трасу ад новай жа кацельні) грэліся толькі…

А што для вас – прамень святла ў цёмным царстве?

А ў каго сёння было сонца?! Я са здзіўленнем даведалася, што ў кагосьці яно такі было... А ў нас – туман, дымка, шэрасць, вецер і холад. Бр-р-р-р-р... Стопрацэнтная падрыхтоўка да наступнага тыдня, калі нам абяцаюць неба з аўчынку...
І вось у такое надвор'е, калі ніводны сонечны праменьчык не паказваецца і блізка, навальваецца ну такая лянота... Нічога не хочацца рабіць... Толькі валяцца на канапе, то засынаючы, то прачынаючыся, есці, спаць, чытаць... Корпацца ў інтэрнэце... Чым я…

Мышка і... печка! :)

Не, усё ж нашай шэрай насельніцы дачы шанцуе, ды яшчэ як!
Бацькі апошнім часам стараюцца выпаліць у печы, каб на наступны дзень прыемна было зайсці ў хату. Вось і ўчора...
Напалілі, мама кажа, так, што рукі на ляжанцы не ўтрымаць! У мэтах супрацьпажарнай бяспекі скінулі з печы коўдру і паехалі. А я адразу ж сабе ўявіла, што было далей. А далей...
...Зняла мышка навушнікі, у якіх балдзела, слухаючы музыку ў смартфоне. Асцярожна высунула свой цікаўны носік у хату... Нікога! Праверыла стол – пуста. Прынесла харчаванне з назапашанага, грунтоўна так уселася за сталом на стале, паабедала.

Расце, цвіце і пахне...


... гэтая хрызантэма ля нашых уваходных офісных дзвярэй. А каб вы разумелі... Уваход знаходзіцца на задворках... Так атрымалася.
Раней уранні часта можна было бачыць, што тут уночы адпачывалі аматары моцных напояў ды цыгарэт. А можа, і яшчэ чаго.
sonejka-ja
503 поста
Последние комментарии
Gina
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}