Аа-а-а-а-а, падману-у-у-у-улі! :(((

Вось для мяне самае горшае – гэта калі даюць надзею, а пасля яе забіраюць...
Так здарылася і сёння. Не паспелі мы, тры настаўнікі, якія былымі не бываюць, настроіцца на прыемны дзень і святкаванні, як пачулі, што ў сістэму заліваецца вада! Ну нарэшце!!! А то ж надакучылі гэтыя дубак і сырасць. І як бы вокны ПВХ, правільна ўстаўленыя, ні стараліся, але ўсё роўна з учарашняга вечара цалкам «затуманіліся». Сёння па звычцы адчыняю акно ў дубак, каб сцягнула гэтую «туманнасць Андрамеды». А фіг нам!!! З-за рознасці тэмператур і адсутнасці пастаяннай крыніцы цяпла ў…

Любуюся восенню і мару... пра ёлку!

Нарэшце ў пятніцу ранкам неба выяснілася. І настрой ад гэтага палепшыўся. Маршрутка прыехала ў Мінск раней, і ў мяне атрымалася больш вольнага часу да пачатку працоўнага дня.
Па шчырасці, яго пасля адпачынку і так нямала. Бо перасела на ранейшую маршрутку. Па-першае, яна практычна заўсёды вольная. Па-другое, не хочацца несціся на скрут галавы ў метро, з метро і да працы. Гэта можна было рабіць улетку, калі вопраткі на табе няшмат. А калі світар і куртка... Нее-е-е-е-е--ее!!! Лепей няхай у мяне штораніцы будзе паўнавартасная прагулка...
А тут, у пятніцу, і ўвогуле 35 хвілін…

Прыемная неспадзяванка! :))

Учора паглядзела прагноз на сёння. Праўда, па сваім горадзе. Дажджы магчымыя. Гэта значыць – альбо так, альбо не. На мінскае надвор'е не зірнула... А дарэмна!
Яшчэ з вечара хацела пакласці ў сумку парасон. Але штосьці забавілася, а тады не хацелася ўключаць святло, будзіць сваіх. Ну, думаю, раніцай вазьму. Прачнулася – памятала яшчэ... А тады... Колькі хвілін не хапала, на маршрутку спазняцца не хацелася... Цыгель-цыгель...
Карацей, толькі на вуліцы прыгадала, што парасон так і не ўзяла. Але ж дождж толькі магчымы... Мо, праскочу??? Надвор'е з ранку ў нас добрае.
Прыехала ў Мінск. У раёне…

Пабагацелі?!

Асабіста я адчуваю сябе ніякавата, калі бачу ля смеццевых кантэйнераў выкінутыя кімсьці прадукты. Не, зразумела, што ўсё бывае. І ў мяне зрэдчас. Праўда, не ў вялікай колькасці. Таму той жа кавалачак сыру, які займеў плесню, а не атрымаў яе пры "нараджэнні", ціхенька, ва ўласную сметніцу, каб ніхто не бачыў... Ну, і пэўнае пачуццё віны. І крыўды на сябе, Маўляў, эх ты, варона, не магла яго раней згледзець, калі яшчэ быў нармалёвым...
Але калі ля кантэйнераў навідавоку ляжыць палова скрынкі памідораў... Кавалкі хлеба... Ніякавата. А ўчора і ўвогуле...
Падыходжу выкінуць смецце і бачу, як тата…

Сезон шамацення і збіральніцтва – распачаты! :))

Ой, якая ж прыгажосць на вуліцы!!! Ну і што, што вецер моцны?! Затое дажджу няма. І сонца раз-пораз радуе. А галоўнае – радуюць яркія фарбы вакол! Ну вачэй не адвесці ад дрэў ды кустоў! Толькі б не забыцца, што абедзенны перапынак невялікі і што на працу трэба вярнуцца ў тэрмін!  
А так... Якое ж задавальненне – гуляць па наваколлі і шамацець апалым лісцем! Так, ужо не мокрае! Шамаціць! То тут, то там мамы з дзеткамі збіраюць з яго букеты. Яшчэ крыху – і я таксама да іх далучуся. Бо ўтрымацца немагчыма проста!  Такое хараство пад нагамі!

Душ з гразёю заказвалі? Не? А ўсё роўна – прыміце!

Ну вось як з прыязнасцю ставіцца да некаторых вадзіцеляў, скажыце мне??? Да тых, хто не проста ляціць, не разбіраючы дарогі... Ён ляціць па доўгіх, шырокіх і глыбокіх лужынах!!! Ляціць, не зніжаючы хуткасці... Ну і што, што там можа быць яміна?! Галоўнае – яна, хуткасць. Нават калі стаяць абмежавальныя знакі... 40??? Вы здекваецеся??? 140 – гэта па-нашаму...  У горадзе!!! І дзе кантроль ДАІ ў такіх спрэчных месцах??? Я не разумею...
Вам здаралася прымаць душ з вады і бруду на вуліцы?! У мяне – было. І нават калі паспееш кінуцца з ходнікаў да плоту і пяшчотна да яго, бруднага, прыціснуцца…

І нават за палову сутак так і не высах парасон...


І гэта, зрэшты, усё, што трэба ведаць пра тэмпературу і ўзровень вільготнасці ў нашай кватэры...
Каля васьмі вечара ў выхадны схадзіла ў краму пад дажджом. Парасон, як заўсёды, пакінула раскрытым, каб сох... На наступную раніцу бяруся складваць... А…

Маміна радасць...:)

...надарылася на мінулым тыдні!


Як я пісала ўжо калісьці... Мы з тых людзей, якія могуць збіраць лясныя ягадкі літаральна па адной, радавацца кожнаму грыбу, захапляцца адзінай кветачкай... Дык гэта – з той жа серыі.
А яшчэ ўжо гадоў з…

Субота. Допіс другі. Песімістычны :((

Зрэшты, і тут можна было абысціся адным сказам. МЫ МЕРЗНЕМ!!! Хто ў тэме гаротнай сітуацыі, таму тлумачэнні не патрабуюцца. Але – кароткі пераказ для іншых.
У нашай пяціпавярхоўцы, якая знаходзіцца практычна напрыканцы цеплатрасы, даўно і стАла існуюць праблемы з ацяпленнем. Калі ўсе людзі ўжо месяц грэюцца, у нас усё "распаветрываецца"... Шматлікія скаргі ў пісьмовым выглядзе па ўсіх інстанцыях, уключаючы Міністэрства, сітуацыю не змяняюць. Назад прыходзіць толькі кшталту "у вас усё ОК, чаго вы скардзіцеся?!", паўторанае шматкроць практычна слова ў слова. Ніхто з "вярхоў" ні…

Субота. Допіс першы. Аптымістычны:))

У прынцыпе, можна было б абысціся адным сказам. Я ВЫСПАЛАСЯ!!! Але ж паразмаўляць хочацца... 
А выспалася нарэшце за тры ночы адразу. Папярэднія. Калі рана класціся, ну зразумела ж, не атрымліваецца, а адпачынак ужо закончыўся. Таму – калі ласка, пад'ём а шостай. І – цыгель-цыгель! Каб не спазніцца на маршрутку...
Не-а, не скарджуся. Проста канстатую факт. І чакаю, калі арганізм усё ж хаця б крыху прыцерпіцца да ранніх пад'ёмаў. Ведаю-ведаю, што хтосьці падымаецца яшчэ раней! Але ўсе мы розныя. І ўсім для сну…

sonejka-ja
398 постов
Последние комментарии
elina
krem
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}