ЗНОЎ-2 і ЗНОЎ па тры: тлумачэнні

Во нагарадзіла ў загалоўку!!!! Сама дзіўлюся... Але ўсё адпавядае сапраўднасці. Пацярпіце крыху, усё расшыфрую...
І -- так! Пост пішацца глыбока пасля 21.00, таму шанц атрымаць за яго хаця б адну дзясятую бала роўны нулю. Не тое каб мне гэта трэба было... Але калі і ў гэтым налічэнні няма справядлівасці... Ніякавата становіцца. Цікавая тут сістэма прасочваецца, пісала ўжо: плюс 2 пасты -- мінус дзясяткі балаў. Ды на здароўе!!!! Бярыце іх сабе -- не шкада!!!
Прабачаюся за такое зусім не лірычнае, але адступленне. На фоне ўсеагульнай несправядлівасці заносіць у бакі...
Значыць, спачатку пра вашыя…

ЗНОЎ!!!!!!!!!!!

Пасля такога загалоўка, вядома ж, павінен ісці аповед. Прычым ён тут павінен быў з'явіцца яшчэ да абеду, але... Праца, праца, праца...
Карацей, хто здагадаецца, пра што я павінна была напісаць?! А?!

Яшчэ жывая была ёлка ў Чэрвені...

Вось цяпер спецыяльна акцэнтую ў загалоўку, пра які час пішу... Хаця пра саму ёлку будзе толькі крыху. Фотка ёсць, але таксама не стаўлю. Проста пра тое, што яшчэ 14-га снежня ўвечары ўразіла ў горадзе... Таму і выправіліся на прагулку 15-га... І што падзенне той самай няшчаснай ёлкі 16 снежня, атрымліваецца, усё перакрэсліла... А шкада...
... Як заўсёды, з цяжкасцю дабіраючыся дахаты ў пятніцу, еду на аўтобусе да цэнтра горада. Адтуль дадому яшчэ 20 хвілін пехам. Выварочваю з-за вугла, каб ісці ў накірунку гарадскога сквера і плошчы – і захоплена войкаю! Ого! Колькі ўсяго ўжо да Новага года…

Паваленая ёлка -- сенсацыя... А адсутнасць ацяплення і гарачай вады пры мінус сямі -- не???

Столькі паведамленняў я не атрымлівала, мусіць, з дня народзінаў! Маўляў, у вас жа ў Чэрвені ёлка павалілася??? У-у-у-у-у... Ха-ха-ха... І далей па тэксту.
Па-першае, прызнаюся шчыра... Яе паваліла не Я!!!! Ну праўда-праўда!!! На плошчы была, не адмаўляюся. Але -- напярэдадні! І добры пост зараз размяшчу... Хаця ёлка -- так, мяне не ўразіла. Нават у параўнанні з мінулагодняй. Але ж гэта не нагода мне яе завальваць, ці не так???   
Наслухаўшыся і начытаўшыся ўсяго за дзень, штосьці я адчула вінаватай сябе... Ну далібог, быццам сваімі рукамі дрэнна…

Яблыкі дзяцінства

Пра яблыкі на дачы я сёлета пісала тут шмат. Хто чытаў, той памятае… А цяпер – у працяг…
Сказаць, што сёлета ўладальнікаў летнікаў і прысядзібных участкаў заваліла яблыкамі – гэта не сказаць ні-чо-га! Нас сапраўды ЗАВАЛІЛА!!! І не толькі яблыкамі, але зараз размова менавіта пра іх. Эх, і які ж беларус не любіць натуральнае?!
Маючы тры даволі старыя яблыні і дзве досыць маладыя (апошнія з гатункамі яблыкаў «белы наліў» і «айдарэд»), мы не спраўляліся сёлета з ураджаем. Ужо і наеліся ад душы ў розным выглядзе (шарлотка стала проста дзяжурнай выпечкай!), і назапасілі, склаўшы ў скрынкі, і…

Гуканне зімы

Трэці снег... Ён – як першы... Чысты...
І чаканы не менш за той.
І прыгожы, лёгкі, пушысты...
Толькі... Стане таксама вадой.

Не шанцуе... Ну як не шанцуе!
Сцежкі, мусіць, згубіла Зіма.
Ці яна, ці то Восень пануе...
Штось дамовы ў іх няма.

Хтосьці марыць пра цёплае лета,
Я ж – пачатак зімы прывітаць.
Ім штогод бываю сагрэта,
Як ні дзіўна словы гучаць.

Снег другі, і трэці, і першы –
Кожны раз ён хвалюе мяне.
На паперу кладуцца вершы,
Белы танец мроіцца ў сне...

Мабыць, будзе чацвёрты, і пяты,
І яшчэ не адзін снегапад...
Паспяшайся, зіма, да нас ты!
Снег чацвёрты, ні кроку назад!

А вы ўмееце спыняцца сярод жыццёвай мітусні?!


Бывае, еду ў метро – і прыгадваю Люду @Lapka з яе жыццёвымі назіраннямі. Бо сама гэтак жа люблю разглядаць людзей. У тэлефон не ўтыкаю – няма жадання. Ля кампа і так усе дні. Ды яшчэ ўвечары магу ў ноут залезці. Словам, проста адпачываю, назіраю…

А праз "Спартыўную" -- транзітам...

Вечар. Метро. "Каменная Горка". Цягнік набірае ход. "Кунцаўшчына". Едзем далей. Народу ў вагоне няшмат. Сяджу адна, справа яшчэ два крэслы вольныя.
І раптам... Цягнік пачынае тармазіць так рэзка, што я, седзячы на сваім слізкім паліто, з'язджаю на суседнія сядзенні... Той, хто стаіць, ліхаманкава хапаецца за поручні. З'яўляецца пах паленай гумы... ГЭТА ШТО???????????
Цягнік спыняецца на "Спартыўнай", але... Дзверы не расчыняюцца. Стаім.
-- Здаецца, мы крыху пераехалі, -- звяртаючыся да сваіх знаёмых, спакойна кажа мужчына побач, пазіраючы праз дзверы на перон.
Галоўнае слова -- СПАКОЙНА! Ну, і я…

Сама сабе... сантэхнік! :)))

Старая казка на новы лад, так бы мовіць... Ну чаму, чаму ў нас няма канкурэнцыі такіх патрэбных службаў і спецыялістаў??? Чаму нельга лёгка замовіць патрэбную паслугу і атрымаць яе, кваліфікаваную і вартую тых грошай?! Нее-е-е-ее... Бяры і асвойвай. Інтэрнэт табе ў дапамогу!!! Ну і што, што жанчына?! Хочаш, каб зрабілі добра?! Зрабі сама!!!
Колькі ўжо здаралася ў жыцці сітуацый, калі штосьці ламалася, псавалася, прычым, зразумела ж, у самы не падыходзячы для гэтага момант. І якая першая рэакцыя ў кожнага з нас, асабліва ў жанчын?! Аа-а-а-а-а-а!!! Правільна, паніка.
“Вось яно мне трэба?!” – усё…

Люблю маляванкі Дзядулі Мароза!

 
Вось жа якія цікавыя супадзенні... Нядаўна толькі на іншым рэсурсе пісала пра вокны, размаляваныя ўзорамі Дзядулі Мароза (уражанні дзяцінства!!!), і сучасныя, упрыгожаныя выцінанкамі. А тут – раз! – і чытаю пост @tabakerka. Якія ў чалавека…
sonejka-ja
332 поста
Последние комментарии
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}