Датэлефанавацца -- рэальна!

Сёння нарэшце патэлефанавала па сваіх сумных справах на прамую лінію Мінаблвыканкама. Папярэдне прачытала, што дзяжурыць старшыня Мінскага абласнога Савета дэпутатаў Наталля Якубіцкая. І ўзрадавалася. Па-першае, яна мне падабаецца. Па-другое, жанчына жанчыну зразумее хутчэй.
Набірала некалькі разоў з перапынкамі. Натуральна, занята. Ужо практычна ў апошнім дзясятку хвілін мне адказалі!!
Баюся толькі, што праблему расчулі не надта добра, бо нават папрасілі паўтарыць. Яно і не дзіўна: там чуваць, што ідуць іншыя званкі, голас далёкі, на заднім плане яшчэ размовы... Цяжка гаварыць, з думкі…

Лісты і званкі, смс -- без адказу...

Цікава, а вы заўсёды адказваеце на электронныя лісты? Паведамленні ў Вайберы? У сацыяльных сетках? Не пустыя, вядома ж, па справе, калі да вас канкрэтна звяртаюцца з пытаннем, просяць аб дапамозе? Людзі знаёмыя, падкрэслю, чые нумары запісаны ў памяці твайго тэлефона...
У мяне такая прывычка захавалася яшчэ з таго часу, калі пісьмы былі папяровымі. І Бог ты мой, як жа мне падабалася іх атрымліваць!!!! А пісаць -- яшчэ больш! Прама цэлыя раманы складала ў адказ!   
З развіццём сеціва лісты замянілі кароткія паведамленні. Як справы? Спытаешся ў…

Пра ацяпленне -- толькі факты... Эмоцыі -- душУ...

Адразу папярэджваю -- пішу, каб зафіксаваць рэальнасць. Каб самой не забыцца, бо можа спатрэбіцца. Толькі каму -- не ведаю... З Міністэрства ЖКГ даслалі мой ліст і запісы з блогу ў райвыканкам наш. Адтуль -- цішыня. Кола замкнулася...
Каменты адключаю таксама, прабачце. Нервы -- на мяжы і за мяжой... Эмоцыі -- стараюся адключыць... На "выдатна" не атрымліваецца, на жаль...
... Позна ўвечары 2 лістапада раптам загрэла мая батарэя. Сама па сабе. Хутчэй за ўсё, далі ціск на кацельні -- і прадавіла паветра. Грэліся цэлых тры дні! 23 градусы ў зале і спальні, 22 -- у маім пакоі. Упершыню ў…

  • 13
  • интересно
  • sonejka-ja
  • 9 ноября 2018 22:47

Вадзіцель -- гэта гучыць...?!

А давайце пагаворым пра прадстаўнікоў вось гэтай прафесіі... Штосьці шмат за апошні час назбіралася назіранняў і ўражанняў. Тым больш, што ўчора атрымалася незабыўная паездка...
Цікава, ці ёсць нейкі кодэкс вадзіцеля? Спіс таго, што ім рабіць забаронена? Хто-небудзь ведае? Я проста не вывучала гэтае пытанне, па праўдзе. Калі ён ёсць, дык чаму выкананне не правяраюць з такой жа настойлівасцю, як выдачу кандуктарам білетаў у нашым гарадскім транспарце?! А калі няма, дык чаму яго... няма???
Я зараз выключна пра свой раён распавядаю, пра горад, прыгарад і міжгорад. І што бачу са станоўчых прыкладаў…

Дзень 7-га лістапада, альбо У каго няма выхаднога

 
А сёння ў мяне тут салянка ці паток свядомасці! Альбо сачыненне на тэму "Як я правяла дзень 7-га лістапада".  І што падчас яго адбылося -- значнага ці нязначнага. Або -- не адбылося...
Раніца. Збіраемся ехаць на дачу, калі ўжо …

А хто яшчэ любіць ройбуш?

 
Ройбуш, ён жа -- ройбус, ён жа ройбас, ён жа... Карацей, як бы яго ні абзывалі, а ў мяне моцна засела ў памяці менавіта першая назва -- праз "у". Гэта гарбата, ці чай -- каму як звыкла называць. Адны пішуць, што ў ім мора ўсялякіх…

Прадчуванне зімы?!

Вось дзіўная справа... Учора з раніцы было сыра, але цёпла. Пасля абеду пачалася імжа, а пасля і ўвогуле ладны дождж забарабаніў па лужынах. І ўсё ж...
...Я ішла па вуліцы. Позірк затрымаўся на дрэвах з вялікай колькасцю "завушніц". І раптам мне падалося... Што вунь там, на суседнім дрэве, зараз убачу... снегіроў! Я так рэальна гэта адчула, што нават калі б і здарыўся які падман зроку, уяўнасць, дык і зусім не здзівілася б...
Менавіта на гэтых дрэвах звычайна бачу снегіроў узімку. І гэта такое незабыўнае відовішча, што заўсёды радуюся, як дзіця! І -- так! Першыя снегіры... Загадваю жаданне... А…

Думкі ката-гулякі


Пакрыўдзілася мілая мая...
І на мяне глядзець зусім не хоча.
Дык адвярнуся ў іншы бок і я,
Ад сораму свае схаваю вочы.

Ну, і няхай рагочуць сябрукі –
Маўляў, не здолеў котцы ўлагодзіць.
Я сэрца зачыню на ўсе замкі
І застануся ў гордай адзіноце...
  

Жартоўны аб'ектыў


Свінка марская, дай лапу на шчасце!
Засцеражы ты катка ад напасцей.
Месца знайдзі для мяне ў сваёй хатцы.
Дапамагу табе нават прыбрацца...

Эх, зажывём мы сямейкай цудоўнай!
Ежу дзяліць з табой станем пароўну.
Іншых выгодаў не злічыш таксама.

Дзень яднання роду

Прачытала кранальна-шчымлівы пост @batleya  http://batleya.bloger.by/100743/ з цудоўным вершам Віктара Шніпа -- і вырашыла выкласці свой верш, напісаны 12 гадоў таму. На вялікую мастацкасць не прэтэндую. Проста ад душы.

У хуткім танцы закружыў лістоту вецер,
І зноўку ўладарыць лістапад...
Дзяды, якіх няма на гэтым свеце, 
У дзень святы вяртаюцца назад.

Нябачныя, садзяцца між жывымі...
Нячутныя, гамоняць з кожным з нас...
Дзяды, хоць і не ўсе былі старымі,
Калі зямны закончыўся іх час.

Яны сыходзяць з неба, каб пабачыць,
Як іх нашчадкі маюцца-жывуць.
І каб сустрэчу гэтую адзначыць, 
За ўрачысты стол дзядоў…

sonejka-ja
332 поста
Последние комментарии
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}