А праз "Спартыўную" -- транзітам...

Вечар. Метро. "Каменная Горка". Цягнік набірае ход. "Кунцаўшчына". Едзем далей. Народу ў вагоне няшмат. Сяджу адна, справа яшчэ два крэслы вольныя.
І раптам... Цягнік пачынае тармазіць так рэзка, што я, седзячы на сваім слізкім паліто, з'язджаю на суседнія сядзенні... Той, хто стаіць, ліхаманкава хапаецца за поручні. З'яўляецца пах паленай гумы... ГЭТА ШТО???????????
Цягнік спыняецца на "Спартыўнай", але... Дзверы не расчыняюцца. Стаім.
-- Здаецца, мы крыху пераехалі, -- звяртаючыся да сваіх знаёмых, спакойна кажа мужчына побач, пазіраючы праз дзверы на перон.
Галоўнае слова -- СПАКОЙНА! Ну, і я…

Сама сабе... сантэхнік! :)))

Старая казка на новы лад, так бы мовіць... Ну чаму, чаму ў нас няма канкурэнцыі такіх патрэбных службаў і спецыялістаў??? Чаму нельга лёгка замовіць патрэбную паслугу і атрымаць яе, кваліфікаваную і вартую тых грошай?! Нее-е-е-ее... Бяры і асвойвай. Інтэрнэт табе ў дапамогу!!! Ну і што, што жанчына?! Хочаш, каб зрабілі добра?! Зрабі сама!!!
Колькі ўжо здаралася ў жыцці сітуацый, калі штосьці ламалася, псавалася, прычым, зразумела ж, у самы не падыходзячы для гэтага момант. І якая першая рэакцыя ў кожнага з нас, асабліва ў жанчын?! Аа-а-а-а-а-а!!! Правільна, паніка.
“Вось яно мне трэба?!” – усё…

Люблю маляванкі Дзядулі Мароза!

 
Вось жа якія цікавыя супадзенні... Нядаўна толькі на іншым рэсурсе пісала пра вокны, размаляваныя ўзорамі Дзядулі Мароза (уражанні дзяцінства!!!), і сучасныя, упрыгожаныя выцінанкамі. А тут – раз! – і чытаю пост @tabakerka. Якія ў чалавека…

Вітаю ўсіх і дзякую!

Усё ж такі вырашыла напісаць асобна і для ўсіх... Для ўсіх маіх сяброў на Блогеры і проста добрых знаёмых... Хто, аказваецца, усё ж заўважыў маю адсутнасць...
Далібог, не спецыяльна!!!! І не з дрэннай нагоды, а з добрай знікала... Новая праца... Новыя абавязкі, стопрацэнтная занятасць... Штодзённыя паездкі ў Мінск, апрача выхадных... Блог на іншым рэсурсе...
Зараз нічога асабліва не змянілася. І часу не паболела. Проста неяк адчула: пара вяртацца... У блогераўскую сям'ю... 
Мяне вельмі сагрэла ваша радасць, сябры! Дзякуй усім за яе, за прыязныя словы! [::smile-kiss…

Маа-а-ароз і со-о-о-онца!!! :))))


Вось так падабаецца фільм "Сірата казанская"! Для мяне -- адзін з лепшых навагодніх. А там якраз хлопчык у школе дэкламуе гэты верш -- "Ма-а-а-ароз і со-о-о-оонца"... Менавіта так, працяжна... І з гэтага пачынаецца, уласна кажучы, фільм.

Было -- тры, стала -- чатыры?! :)))

Прабягаю па падземным пераходзе ў метро. Вочы чапляюцца за плакат. Навагодняя казка. "Чатыры каты". А далей -- "Па матывах казкі "Тры каты". Та-а-а-ак!!!! У мяне пытанне!!! АДКУЛЬ УЗЯЎСЯ ЯШЧЭ АДЗІН КОТ????     

Маршруткі -- наша ўсё! :))) 16 лістапада

Апошні (а вось і не крайні!   ) на гэтым тыдні мой маршрутачны дзень... Па-а-а-ехалі!
Пятніца, раніца. Маршрутка размоўна-эканомная
Ужо другі дзень запар на гэты час раніцай прыязджае не забітая людзьмі пад самую столь    машына. Не магу даўмецца, у чым прычына??? Ці людзі пераразмеркаваліся на наступную, ці студэнты такі засталіся ў інтэрнатах у Мінску!   Але сёння для мяне знайшлося вольнае сядзенне ў салоне на другім радзе. І не толькі для…

Маршруткі -- наша ўсё! :))) 15 лістапада

Чарговы дзівосны дзень, калі я двойчы перамяшчаюся не толькі ў часе і адлегласці, але і ў порах году!  
У нас па-ранейшаму зіма. У Мінску па-ранейшаму восень.
Чацвер, раніца. Маршрутка ўтульная, законапаслухмяная
Нарэшце!!! Нарэшце мне ўпершыню за чатыры дні адвалілася! Вось што значыць -- студэнт не ехаў! Я села на другое сядзенне ў кабіну! Ну ляпата-а-а-а-а-аа!! Уся дарога перад табою! Толькі нязвыкла, што "баранкі" пад рукамі няма!  Вельмі цёпла, нават горача... Музыкі практычна не чуваць. Вадзіцель размаўляе з суседам побач. Усё ціха…

Прывітанне, Зіма Лістападаўна!!!:))))


Не-е-е-е-е, я ўсё ж такі не паленавалася выйсці на лоджыю з фотаапарацікам амаль апоўначы!   Ну не магу не зазняць гэткае харство!!!!

Маршруткі -- наша ўсё!:)) 14 лістапада

А я вось прыдумала яшчэ адзін "серыяльчык" -- пасля ацяплення. Да слова: зараз мая батарэя... астывае... Чакай мяне, тут.бай!!!  Капец ізноў падкраўся непрыкметна...
А паколькі цяпер я курсірую паміж сталіцай і родным горадам... Ёсць сэнс пісаць пра назіранні і ўражанні падчас паездак. Не для таго, каб на нешта ці некага паскардзіцца і дабівацца справядлівасці. Яе ў нас (маю на ўвазе свой горад!!!) не даб'ешся ніколі, хто б там што ні казаў. Таму пішу проста свае думкі...
Значыць, паа-а-а-а-а-а-ааехалі! 
Серада, раніца. Маршрутка акуратная

sonejka-ja
355 постов
Последние комментарии
Akisun
Morgenstern
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}