Прагуляліся! :)))

... Фітнэс-бранзалет -- на руку, тэлефон з фотаапаратам -- у кішэню, маму -- пад руку... І -- на прагулку! Калі ўжо кастрычніцкая гарачыня (ха-ха!) не так адчуваецца, калі сонца не слепіць вочы...
Найперш ідзём да дзіцячага парку праз двор бальніцы, дзе ў дрэў нават мяккія іголачкі жоўтага колеру...

Ні пагрэцца, ні падЫхаць...

Ну вось яно, бабіна лета!!! Цудоўныя цёплыя -- сапраўды залатыя ва ўсіх адносінах! -- дзянёчкі, выдатны прагноз на некалькі бліжэйшых дзён (у нас пакуль бачна да чацвярга)... Ну крута!!!!
Функцыі камунгаса добраахвотна ўзяло на сябе Сонейка (ха-ха! Зразумела, з чаго я смяюся!   ). Вось каб і брат яго яшчэ -- Месяц -- саграваў па начах, дык і зусім было б выдатна...
Але тое, што Сонейка днём нагрэе праз вокны-лінзы, вельмі хутка затым астывае. І ўсё ж...
... Сёння ўдзень, не верачы самой сабе, я пачала... распранацца! Не, гэта не…

Рэальныя жахі

Як чалавек, які яшчэ 5-6 гадоў таму блізка стаяў да тэмы космасу, сёння літаральна аслупянела, прачытаўшы інфу на тут.баі, што адбылася аварыя пры запуску чарговага "Саюза" з касмадрому Байканур.
https://42.tut.by/611313 
"Экіпаж выратаваны" -- паведамляецца прама ў загалоўку. Але пакуль я прачытала да самага заканчэння, мяне страсянула не раз і не два. А з самых першых секунд па мне пабеглі "мурашкі"...  далібог, памерам са слана!!!  
Усё адразу прыгадалася... І гібель Гагарына, хаця і не ў космасе, але ж у небе, і "Чэленджэр", і іншыя аварыі касмічных…

325 грамаў


Вось такі зімовы прыгажун сёння быў мною з'едзены! І гэта яшчэ не самы вялікі!
Урадзілі сёлета не толькі летнія яблыкі, але і зімовыя. На жаль, не ведаю, як называецца гэты гатунак, на адной яблыні іх прышчэплена некалькі. Але во гэты -- самы любімы…

Фантастычнае неба-2

-- Ой, якое неба! -- захоплена ўсклікнула мая мама. -- Быццам з кавалачкаў, і яны падсвечваюцца!
Неахвотна расплюшчыўшы адно вока, зірнула ў акно з канапы, на якую ўпала па вяртанні з дачы. Усё ж адчувальная фізічная праца не спрыяе вечаровай бадзёрасці.
Літаральна праз секунду два вокі нагадвалі пяць капеек -- кожнае! А яшчэ праз пару секунд, усвядоміўшы, на якое фантастычнае відовішча прапаноўвае мне зірнуць мама, я бадзёранька ўсхапілася, скокнула да фотаапараціка і вылецела з ім на лоджыю.
-- Аа-а-а-а-а!!! Оо-о-о-о-о-о!!! ВАУ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Нішто сабе!!!!!!

"Раман"... з камунгасам-2

Працяг. Пачатак во: http://sonejka-ja.bloger.by/100122/
Калі я яшчэ старалася ва ўсім шукаць пазітыў, спрабавала нават пісаць не скаргі, а такія лёгенькія замалёвачкі. Такія думкі ўслых. Штосьці нават захавалася ў электронным архіве, на маё здзіўленне! Напрыклад, во гэтае, датаванае 15.10.2008! Ого, 10 гадоў! Нават самой цікава пачытаць. Так бы ўжо не напісала б зараз... пяшчотна... Толькі РР-Р-Р-Р-Р-Р-Р--РР!!! Давялі за столькі гадоў...   Плюс здароўе, самі разумееце... Якім яно стала...
У ЧАКАННІ АБУДЖЭННЯ,
або
Няхай жыве цяпло!
Калі б хто толькі…

"Раман"... з камунгасам

Доўжыцца ён ужо гадоў ..наццаць. Як зараз памятаю: усе праблемы з ацяпленнем у нашай кватэры, а таксама ў чатырох над намі, пачаліся ў той год, калі ўсталявалі агульнадамавыя лічыльнікі цяпла. Хаця я і не ўпэўнена, што прычына ў гэтым. Але пакутуем мы дакладна з таго часу. Ніводнага года не было, каб у нас, як у людзей, падчас падачы цяпла загрэлі ўсе чатыры батарэі -- 2 падачы і 2 абраткі. Заўсёды рвалі нервы, тэлефанавалі, пісалі... Колькі за гэты час памянялася дырэктараў камунгаса, колькі спецыялістаў... А праблема да гэтага часу не вырашана. Каля 25 гадоў пакутуем... Во як...

Прыемная неспадзеўка


Здарылася яна ў нядзелю, на Дзень настаўніка, калі мы ратаваліся ад холаду ў кватэры на дачы з цёплай печкай. У нашай даўнавата набытай, але нядаўна ўсталяванай пластыкавай сажалцы з'явіліся першыя насельнікі!
Яшчэ на этапе яе ўстаноўкі суседзі па…

А ну-ка, печка... рухай на кватэру! :)))

Любоў да печкі з ляжанкай у мяне відавочна з дзяцінства. Якраз да дзевяці гадоў я жыла ў вёсцы, дзе ў нас такі цуд быў. Ну, і плюс паездкі да дзядулі з бабуляй у вёску іншага раёна. Словам, печка -- мая любоў з дзяцінства! 
Таму калі на дачы ў свой час узвялі дамок, пачалі шукаць печніка. Ну, добры пячнік, як вядома, на вагу золата... Ва ўсіх адносінах... Узяўся скласці такі неабходны атрыбут дачнага жыцця сусед. На выставу яна, вядома ж, не прайшла б... Бывае, што і капрызіць. Але ўсё ж грэе добра навакольнае паветра і сама грэецца. Іншая справа, што не заўсёды атрымліваецца…

А ў нашым лесе -- пуста... :(((

І нават пуШта... Як калісьці казала прыкольнае кацяня ў рэкламе... Мне так спадабалася, што на языку і дагэтуль засталося тое пуШта... 
... У суботу надвор'е было даволі нядрэнным: сонечна, больш-менш цёпла... Але каб ветру не было, дык і зусім бы пачуваліся камфортна... А так...
Але ўсё ж я пацягнула тату ў лес за дачамі, дзе ў грыбныя гады мы знаходзілі мора чырвонагаловікаў. І нават баравікі трапляліся, хаця звычайна іх там і не было... Але грыбны год у нас быў мінулы... Прыроду не падманеш... І ўсё ж думалася: а раптам які грыб вылез і нас чакае???
Ну такі ж прыгожы лес! Такія…

sonejka-ja
332 поста
Последние комментарии
function li_counter() {var liCounter = new Image(1,1);liCounter.src = '//counter.yadro.ru/hit;bloger?t44.6;r'+((typeof(screen)=='undefined')?'':';s'+screen.width+'*'+screen.height+'*'+(screen.colorDepth?screen.colorDepth:screen.pixelDepth))+';u'+escape(document.URL)+';'+Math.random();}